Bali stage

Stage op Bali: first impressions

Daar zit je dan. Met je billen op het Balinese strand. Goh, het is wel even wennen hoor. Maar in de zin van: hier wil ik wel aan wennen. Zwembadje in de tuin, strand op een kwartier scooteren, om 11 uur ’s ochtends een keer de laptop openslaan voor stage…. Klinkt goed, toch?!

Natuurlijk is het niet alleen meer vakantie. Ik ga hier namelijk vijf maanden stage lopen, 40 uur per week. En 11 uur beginnen op werk betekent wel pas om half 8 thuis zijn en de zonsondergang moeten missen. Om maar even iets te noemen. Ook denkt iedereen: ‘Goh, je loopt stage op een vakantie eiland dus ze zullen daar wel geen reet uitvoeren en je zal wel vanuit een of andere hippe strandtent een beetje social mediapostjes schrijven’. Nou ik zal jullie (en mezelf) even uit de droom helpen, want was het maar zo’n feest. Maar toch heb ik niet veel te klagen hoor.

Het grootste struikelblok is tot noch toe het scooter rijden. Want wie denkt dat fietsen in Amsterdam chaotisch en gevaarlijk is, heeft de wegen van Bali nog nooit in de piekuren gezien. En de daluren ook trouwens. Ik zou willen zeggen dat ze hier meer scooters hebben dan inwoners, wát een gekte op die wegen zeg. Maar ja, als je van A naar B wil komen zal je er toch aan moeten geloven. Dus appte m’n huisgenootje haar scootercontactje en stond er de volgende ochtend een Scoopy voor de deur. Met zweetoksels, maar zonder schrammetje, aangekomen op werk. Ik zeg test geslaagd.

 

Het eerste wat hier opvalt is dat Balinezen echt óntzettend aardig zijn. Iedereen lacht op straat en lijkt oprecht vriendelijk. Wel kan je flink merken dat ik een opvallende verschijning ben hier. Een witte, roodharige vrouw van 1.80, zien ze blijkbaar toch niet echt vaak. Kindjes op het strand trekken hun moeders aan de mouw en wijzen naar me en volwassen lokale mannen vragen rustig ‘What do you eat?’, terwijl ze hun vrienden lachend aantikken.

Het eten is ontzettend lekker en zo goedkoop. Voor minder dan een euro heb je al een flink bord nasi. Wat me brengt op m’n volgende struikelblok in deze eerste weken, Bali Belly got to me. Na 6 dagen al. Dus die eerste week stage, daar maakte ik maar de helft van af. De rest van de tijd lag ik in bed. Maar ach, nog 5 maanden te gaan. Wordt vervolgd dus. De stage dan he. De Bali belly daar hoop ik voorlopig vanaf te zijn. Of misschien krijg ik een andere vorm van Bali Belly. Als in: afgetraind. Want: morgen mijn eerste surfles. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *