Studying Toronto

Aan ongemak geen gebrek: het échte leven van een exchange student

Hoe hard ik ook roep dat ik het zo ontzettend naar m’n zin heb (wat natuurlijk ook echt zo is), zo’n semester in een vreemd land is natuurlijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Sterker nog: het brengt heel wat ongemakken en ‘door de grond zak’-momentjes met zich mee.  

Instagram staat vol met reizende studenten en studenten die op exchange zijn. Van de grootste steden tot midden in de natuur: alles ziet er geweldig en indrukwekkend uit. Wanneer ze terug zijn in Nederland posten ze teksten op social media als: “Geweldigste tijd ooit gehad” en “Vrienden voor het leven gemaakt.” Tegelijkertijd wordt tegen iedereen die nog zo’n avontuur aangaat constant gezegd hoe leuk ze het wel niet gaan hebben. Heel goed bedoeld, maar de druk wordt hierdoor wel flink opgevoerd.

Dit moét namelijk de tijd van je leven worden. Je moét vrienden maken, je moét elke dag een onvergetelijk avontuur meemaken en je moét tegelijkertijd ook nog eens succesvol zijn op je gloednieuwe universiteit waar je eigenlijk best wel moet wennen. En dit alles leg je natuurlijk wel vast om het vervolgens op social media te delen. Hier doe ik even hard aan mee, laten we eerlijk wezen. Maar het is ook belangrijk om stil te staan en te bedenken dat dit niet de volledige realiteit is. 

Want hoe geweldig en indrukwekkend het allemaal ook is, voor het eerst een eigen huishouden hebben, niet in je moedertaal kunnen communiceren, alleen maar met native speakers om je heen studeren én je moeten redden in een vreemde stad is best veel om in een keer mee te moeten dealen. Daar heb ik natuurlijk zelf voor gekozen en dit is deels ook waarom ik dit wilde: zelfstandig worden, nieuwe avonturen aangaan en uit m’n comfortzone stappen. Grote praatjes, maar in de werkelijkheid kom je jezelf dus echt wel even tegen. Wat goed is- ‘word je hard van’ enzo. Maar niet altijd leuk.  

Om het allemaal een beetje te relativeren en omdat ik alle awkward momenten en stomme dingen die ik doe niemand wil onthouden (als je het van een afstandje bekijkt is het namelijk best lachwekkend allemaal), besloot ik er een stukkie over te schrijven. Dus of je nou ook net op jezelf bent gaan wonen, naar het buitenland bent verhuisd of gewoon even goed wil gaan op andermans ellende: here it is 

Kleine wasjes, volle wasjes  

 In ons kelderappartementje hebben we dus geen wasmachine. Dat houdt in dat we naar de laundry room moeten, oftewel de wasserette. Op tien minuten loopafstand (wat best lang is met tassen vol was), zit een hele ouderwetse. Je gooit er muntjes in en wacht daar tot je kleding schoon is. 

Als arme student grijp je elke kans om geld te besparen met beiden handen aan en geld uitgeven aan kleding wassen voelt natuurlijk ook wel als een erg loos doel. Dus gooide ik alle kleding in de wasmachine tot ‘ie echt stampvol zat. Iedere simpele ziel weet waarschijnlijk dat de wasmachine dan niet centrifugeert en de kleding er dan druipend nat uitkomt. Maar ik dus niet.

Een washok is ook niet included in onze kelder, dus mijn volledige garderobe moest opgehangen worden in mijn kleine kamertje. Ik dacht even dat ik wakker werd in een tentje op de camping: de hele kamer was vochtig en klam. En dat duurde nog wel zo’n volle drie dagen. Heerlijk!

Talenknobbel 

M’n Engels was niet slecht, maar zeker niet geweldig. Het was dus best even inkomen die eerste weken. Zo kwam het heel regelmatig voor dat ik Engels en Nederlands flink door elkaar haalde. Ook kan ik nog steeds ineens iets uitkramen in het Nederlands terwijl het grootste deel van het gezelschap daar natuurlijk niks van verstaat. Of spreek ik woorden als ‘school’ ineens uit met onze harde Nederlandse ‘g’, zonder het zelf door te hebben.

En humor dan. In het Nederland vind ik mezelf nog best geinig. Maar in het Engels bak(te) ik er niet zoveel van. Je bent minder snel en scherp en moet beter nadenken over wat je zegt. Bovendien heeft elk land toch een beetje z’n eigen humor.

Allerleukste aan een Nederlands accent? “You must be dutch!” “How do you know?!” “Because you pronounce the ‘th’ as a ‘d’. Words like ‘that’, sound like ‘dad’ when you say it.” “Great, thanks…”

Op Adidasjes door de sneeuw

Ik kwam hier met twee paar sneakers en een paar leren laarzen. Die laarzen zouden me wel door de koude wintermaanden heen slepen dacht ik zo. Nou, dat was even de slechtste inschatting die ik ooit gemaakt had. Na nog geen week in de sneeuw had het zout ervoor gezorgd dat de lijm van m’n zolen losliet. En ik maar niet begrijpen dat ik elke keer natte voeten had. Nu m’n lievelingslaarzen gesneuveld waren liet dat mij dus achter met twee paar Adidasgympen. Not waterproof at all of course. En oja: dit gebeurde op dezelfde dag als het wasmachine incidentje. Dit zou weleens goed mijn eerste kleine mental breakdown zijn geweest.

Dus besloot ik een paar nieuwe leren laarzen aan te schaffen: Dr Martens. Maar wat zijn die krengen verschrikkelijk met inlopen zeg. Niet. Te. Doen. Aangezien iedereen zegt dat het beter wordt houd ik hoop, maar om die tijd te overbruggen heb ik toch maar lelijke snowboots aangeschaft. Blij dat ik ermee ben joh!

Fikkie stoken

Om wat sfeer in te brengen staat ons appartementje vol met kaarsjes. Zo ook op het toilet. Blijkt dat ik het gezellige kaarsje iéts te dicht op de muur heb gezet, met een mega brandvlek als resultaat. Hoe ik het eruit ga krijgen om onze borg te redden? Nog niet helemaal over uit. Heb jij de gouden tip? Reageer hieronder en ik ben je eeuwig dankbaar.

 Verbouwing goes wrong

 Mijn huisgenootje had haar kamer anders ingedeeld en daardoor was het superknus geworden. Wilde ik ook natuurlijk. Nu is mijn kamer net een slagje kleiner én anders ingedeeld waardoor dat niet helemaal soepel verliep. Van lattenbodems die door de kamer vlogen tot klotsende oksels: ik had het eigenlijk moeten filmen. Toen het eenmaal stond wist ik eigenlijk geeneens of ik nou echt vooruitgang geboekt had, maar om alle moeite niet voor niks te laten zijn heb ik het toch maar laten staan.

En dit zijn slechts een paar van de dingen die zijn blijven hangen. Want als je het aan de mensen om me heen zou vragen, weet ik zeker dat er nog veel meer naar boven komt. Maar dit hoort erbij en maakt ook dat je er zoveel van leert. Want het is natuurlijk wel echt top om in een nieuwe stad te studeren, meer vrije tijd te hebben dan ooit (geen werkvisum woehoe) en mensen te ontmoeten van over de hele wereld. Alle ongemakken zijn maar tijdelijk, maar alle vette dingen ook; genieten dus! Toch denk ik dat we de druk niet te hoog moeten leggen, maar het lekker op ons af moeten laten komen. Want geloof mij: daar ben je wel even zoet mee.

Wil je op de hoogte blijven van mijn exchange avontuur in Toronto? Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en mis geen enkel blog! 

5 gedachtes over “Aan ongemak geen gebrek: het échte leven van een exchange student

  1. Hi Isabel,

    Ontzettend leuk geschreven! Ik heb wel met je te doen 😉 Don’t worry, dat zijn typische “beginnersfoutjes” die we allemaal wel doorstaan! Ik alleen in een flatje in Amsterdam.

  2. Jeetje Isabel wat een avonturier ben jij!!! Geweldig !! Leuk verhaal, je kan schrijfster worden je verteld zo leuk!!!
    Nog heel veel succes en belevenissen, en maak mooie herrineringen!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *