First weeks in Toronto: ‘Nu is het voor het echie’

Hier zit ik dan. Te schrijven vanuit mijn appartementje in Toronto. Ik ben hier nu drie weken en kan met recht zeggen: wát een weken. Afscheid genomen van iedereen, in m’n eentje in een vreemde stad aangekomen, een huisgenootje erbij gekregen, heel veel mensen ontmoet van over de hele wereld én m’n eerste schooldag gehad (die ik graag over zou doen maar daar over later meer). En dit zijn slechts de grote lijnen, want er is zoveel meer gebeurd dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Ga even lekker zitten en pak er gerust een snack bij, want hier komt me toch een spreekbeurt aan. 

 

Zondagavond kwam ik na een lange reis aan in ons appartement in de wijk ‘the Annex’. Mijn Nederlandse huisgenootje Sterre kwam pas twee dagen later. Het was gek, maar ook wel cool, om in m’n eentje in een enorme stad aan te komen. Je stapt die Uber uit en denkt wel: oké nu is het voor het ‘echie’.

 

Het appartement is in het souterrain, oftewel de kelder, en is super knus, als je van wit tandartslicht en wat gezellige schimmelplekjes op de koelkast houdt. Laat ik de stofwolken op de bank en de nagel die ik onder mijn bed vond maar buiten beschouwing laten. Hoe dan ook, na een grote schoonmaak, nieuw beddengoed en een restyling is het helemaal ons plekje en echt heel erg prima. Hoewel het iets verder weg is van de campus is het wel leuk om in een echte woonwijk te wonen en niet midden in de stad. Tussen de, in victoriaanse stijl gebouwde, oude huizen en eekhoorntjes voel je, je toch net iets meer een ‘echte’ local.

 

Het is 40 minuten lopen naar de universiteit, maar ze hebben ook een soort ov-fiets: ‘Bike Share Toronto’. En natuurlijk zijn er ook metrolijnen door de hele stad en hebben we een bushalte voor de deur. Laat het alleen net zijn dat ik me heb voorgenomen om zo min mogelijk gebruik te maken van het openbaar vervoer. Waarom zou ik mezelf dat in hemelsnaam aandoen met temperaturen onder de -10? Omdat ik niet met tien kilo erbij thuis wil komen. En dat is toch erg moeilijk in zo’n grote Canadese stad met geweldige fastfood faciliteiten.

 

Zoals ik al zei vond ik het best leuk om in m’n eentje de stad te verkennen. Er is alleen wel een gevaar. Want zodra je alleen in een stad bent en je, je even moet vermaken gaat het geld rollen. Laat het hier dan ook net ‘end of the season sale’ zijn. Wat dat inhoudt? Het kost allemaal geen drol en daardoor koop je veel te veel. Een Tommy Hilfiger joggingpak met 70% korting? Hoe kan je dát nou laten liggen? Een Levi’s broek van dertig euro? Dat heb je nodig in je leven. En zo ging het wel even door. Nu we twee weken verder zijn en ik zie hoe duur het leven hier is denk ik er net een beetje anders over. Maar ach, daar leren we veer van. En doorrrrrrr.

 De eerste week voelde het alsof ik op vakantie was. Ik zou bijna vergeten dat ik hier toch wel echt ben om te studeren. De eerste schooldag op Ryerson University schudde me flink wakker. TV Reporting leek me best geinig om te leren. Niet wetende dat ze hier al veel verder zijn en meer ervaring hebben. Dat hield dus in dat ik een camera en microfoon in m’n handen geduwd kreeg en maar een nieuwsreportage moest gaan maken. Juist ja. En omdat ik dus nog niet overweg kon met de camera en de rest wel mocht ik het vóór de camera gaan proberen. Bij het terugkijken van de ongemakkelijke video kreeg ik spontaan kromme tenen. Dat accent, daar mag nog flink aan gewerkt worden. Mocht ik het ooit eens gaan proberen als nieuwslezer (gaat nooit gebeuren), dan vooral lekker op z’n Hollands. Gelukkig zijn ze hier erg flexibel en mag ik dit vak laten vallen. M’n andere vakken, waaronder ‘Digital Reporting’ en ‘Feature Writing’ liggen me gelukkig beter. En had ik al verteld dat mijn universiteit midden op het drukste plein van Toronto zit? Het is als naar school gaan op Times Square. Grote billboards, een mega winkelcentrum en straatartiesten: een al gekte en gezelligheid.

 

Met een stewardess als moeder kwam de eerste visite al binnen een week. Lekker door de straten van Chinatown en Kensington market gestruind, in een hotel kunnen slapen dat een stuk luxer is dan ons appartementje en datzelfde, toch best fijne, appartementje even kunnen showen. Heerlijk, maar die 48 uur samen vliegen zo om. De activiteiten hier gaan natuurlijk ook gewoon door. En die eerste weken wil je ook niks missen. De druk van het socializen is aanwezig. Want: hallo, dit worden je vrienden voor de aankomende vijf maanden. Geintje natuurlijk, je doet gewoon lekker waar je zin in hebt en vraagt in de groepsapp wie er mee wil. Die groepsapp is ontstaan op de Facebookpagina van de ‘studievereniging’ voor exchange students en alle namen hebben een gezicht gekregen in een pub, na afloop van de introductiedag.

Ik verveel me hier dus zeker niet. Pub crawls op vrijdag, struinen in Chinatown en Kensington Market op zaterdagochtend, later op de dag een ijshockeywedstrijdje van de ‘Ryerson Rams’ meepikken en ’s avonds spontaan naar clubs met optredens van A$AP Rocky. Geen idee wie hij is? Nou in alle eerlijkheid had ik ook even een nummertje nodig om de naam te koppelen aan de muziek maar hier zijn ze all about him. Hij is een rapper en kwam optreden in de club ‘Rebel’. Toen ik daar binnenstapte dacht ik even dat ik op exchange naar Miami was. Strippalen, kooien en héél veel schaars geklede meisjes. De sfeer was top, iedereen deed waar hij/zij zin in had en niks leek te gek. Na het feestje liepen alle meiden in hun croptops, minirokjes en hakken (of zelfs blote voeten) naar de Ubers buiten. Niks geks aan? Nou neem even in gedachten mee dat het zo’n -15 (voelt als -25) was buiten. Wij stonden de verkleumen in onze winterjassen en zij huppelden rustig rond alsof we óók dezelfde temperaturen als in Miami hadden. Door er alleen al naar te kijken krijg je een acute blaasontsteking. Maarja, aangezien de winters hier pittig lang zijn snap je ook wel dat ze op gegeven moment de leuke jurkjes uit de kast willen trekken.

 

 En hoe ik dit blog begon in mijn appartementje zit ik hem nu bij de Starbucks af te typen. Vanochtend keek ik uit onze deur (nee ik bedoel niet raam, daar komt namelijk geen licht doorheen in onze kelder) en zag ik sneeuw. En hoewel dit niet de eerste keer is dat het hier sneeuwde, is dit wel de eerste keer dat er flink wat sneeuw is blijven liggen. Met thermo- legging en shirt, 2 truien over elkaar, muts, handschoenen (moet ik echt doorgaan?) race ik naar buiten en voel ik me net een klein kind die voor het eerst dit seizoen mag gaan sleeën. Van -14 (gevoelstemperatuur: -21) verdwijnt het gevoel in je neus en je tenen maar mega knus is het wel met m’n warme chai latte en de sneeuw die als glittertjes door de lucht dwarrelt. Sneeuwstormen, ijshockeywedstrijden, tripjes naar natuurparken, een prachtige skyline en al het andere wat ik nog mag gaan ontdekken: kom maar op.

Wil je op de hoogte blijven van mijn exchange avontuur in Toronto? Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en mis geen enkel blog! 

8 gedachtes over “First weeks in Toronto: ‘Nu is het voor het echie’

  1. Trots and Proud!

    hmmm wat envy ik you nu zo bad (niet bad van een bad nemen maar erg graag in het english!) dat ik zo op mn becycle zou stappen and lekker een hot choco met een cynamonbun zou komen eaten! dan by Tim Horton in de city een nice chili soep eaten! enjoy en geniet

    oom Dick 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *